Kayseri’de Sabahın İçine Sıkışmış Düşünceler
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert başlar. Soğuk hava yüzüne çarparken insanın içi de onunla birlikte uyanır gibi olur. Ben 25 yaşındayım ve hâlâ bazı sabahlarda kendimi bir yere ait hissetmeden uyanıyorum. O gün de öyle bir gündü. Perdeden sızan ışık odayı griye boyarken, içimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şey eksikti ama ne olduğunu bilmiyordum.
Küçük odamda, duvarın kenarına dizdiğim alet çantam gözüme ilişti. Babamdan kalma birkaç eski tornavida, ucunda pas tutmuş bir çekiç ve geçen yıl ikinci el aldığım matkap… O matkapla ilgili tuhaf bir bağım var. Sanki sadece bir alet değil de, yarım kalmış bir hikâyenin parçası gibi.
O gün aklımda sürekli aynı soru dönüyordu: Makita markası hangi ülkenin?
Bunu neden düşündüğümü bile bilmiyordum. Belki bir videoda görmüştüm, belki de markette rafta duran bir alet çantasının üzerinde yazıyı fark etmiştim. Ama zihnimde yer etmişti işte. Bazı sorular böyle olur ya, küçücük görünür ama insanın içine bir şekilde yerleşir.
Atölyeye Dönüş: Pas ve Hatıralar
Babamın eski atölyesi hâlâ duruyor. Şehrin biraz dışında, tek katlı, çatısı yıllar içinde güneşten solmuş bir bina. Çocukken oraya girmek bana yasak gibiydi ama ben hep gizlice içeri süzülürdüm. O yağ kokusu, metalin soğukluğu ve duvarlara sinmiş sessizlik… Hepsi çocuk aklımda bile ağır bir anlam taşırdı.
Babam çalışırken konuşmazdı. Sadece işine bakardı. Ama ben onun ellerini izlemeyi severdim. Bir vida sıkarkenki o dikkat, bir parçayı yerine oturturkenki sabır… O anlarda sanki dünya daha düzenliydi.
Şimdi o atölyede tek başıma duruyorum. Raflarda toz birikmiş, bazı aletler yerinden hiç oynatılmamış. Elime eski matkabı aldım. Üzerindeki marka yazısı silinmeye başlamıştı ama hâlâ okunuyordu.
Ve yine o soru zihnime düştü: Makita markası hangi ülkenin?
Sanki cevabı bilmek, sadece bilgi edinmek değil de başka bir şeyi tamamlamak gibiydi. Babamın geçmişine dair eksik bir parçayı bulmak gibi.
Bir Matkabın Sessizliği
Matkabı prize taktım ama çalışmadı. O an içimde küçük bir hayal kırıklığı oluştu. Basit bir aletin bile çalışmaması, insanın içindeki başka kırılmaları hatırlatabiliyor. Bazen hayat da böyle değil mi? Basit bir şeyin bozulması, daha büyük bir boşluğu açığa çıkarır.
Matkabı elime alıp uzun süre baktım. Üzerinde küçük bir logo vardı. Yıpranmış ama hâlâ güçlü bir iz bırakmış gibi.
İçimdeki merak büyüdü. Telefonumu çıkarıp o soruyu yazdım ama parmaklarım bir an durdu. Sanki cevabı öğrenirsem bir şey değişecekmiş gibi hissettim. Ama yine de yazdım.
Makita markası Japonya kökenliydi.
Bir an durdum.
Japonya…
Bu kelime zihnimde uzak bir yer gibi değil, başka bir zaman gibi yankılandı. Sanki babamın gençliğine, hatta benim hiç yaşamadığım bir geçmişe açılan bir kapıydı. O matkabın içinde, o markanın içinde, başka insanların emeği, başka şehirlerin ışığı vardı.
O an içimde tuhaf bir duygu yükseldi. Hayal kırıklığı değildi. Ama tam olarak mutluluk da değildi. Daha çok, geç kalmış bir fark ediş gibiydi.
Japonya’dan Kayseri’ye Uzanan Bir Hikâye
Düşünmeye başladım. Bir matkap nasıl olur da Japonya’dan kalkıp Kayseri’deki bir atölyeye kadar gelir?
Babam o aleti ikinci el almıştı. O zamanlar “sağlam iş yapıyor” demişti. Ben de sadece başımı sallamıştım. Ama şimdi o cümle daha farklı bir anlam taşıyordu.
Sağlam iş…
Belki de bu yüzden Makita ismini bu kadar merak etmiştim. Çünkü sağlamlık, sadece metalin gücü değildi. Bir emeğin, bir kültürün, bir sabrın sonucuydu.
Kafamda Japonya’yı hayal ettim. Küçük atölyeler, sabah erken saatlerde çalışan insanlar, sessiz ama düzenli bir üretim… Sonra Kayseri’deki bu eski atölye… İki farklı dünya, aynı aletin içinde birleşiyordu.
İçimde bir umut oluştu. Sanki hayat, düşündüğüm kadar kopuk değildi. Uzakta olan şeyler bile bir şekilde burada, benim elimdeydi.
Babamın Sessizliği ve Benim Sorularım
Babam hayattayken çok soru sormazdım. Belki de çekinirdim. Belki de onun suskunluğu bana da bulaşmıştı. Ama şimdi onun yerinde ben vardım ve sorularım çoğalmıştı.
“Bu alet nereden geldi?”
“Kim yaptı?”
“Ne kadar yol aldı?”
Ve en çok da:
“Ben nereye aitim?”
Matkabı elime alıp tekrar çevirdim. Çalışmadığını biliyordum ama yine de denedim. Sanki çalışsa, içimdeki bazı şeyler de çalışacakmış gibi.
O an içimde hafif bir hüzün vardı. Çünkü bazı şeyleri çok geç öğreniyoruz. Babamın o aletleri neden bu kadar önemseyerek sakladığını şimdi daha iyi anlıyordum.
Bir Markanın Bıraktığı İz
Makita ismini artık sadece bir marka olarak görmüyordum. O isim, bir yolculuğun başlangıcı gibiydi. Japonya’dan çıkıp dünyanın farklı yerlerine yayılan bir emeğin izi.
Benim için ise başka bir anlamı vardı. Kayseri’de sıkışıp kalmış hayatımın içinde, uzaklara açılan küçük bir pencereydi.
O gün atölyede uzun süre oturdum. Sessizliği dinledim. Dışarıdan geçen rüzgârın sesi, eski duvarların arasından geçerken farklı bir tını bırakıyordu.
Kendi kendime güldüm. Ne kadar garip değil mi? Bir matkap, bir marka ve bir soru… İnsanın içini bu kadar karıştırabiliyor.
Ama aslında mesele matkap değildi. Mesele, bir şeylerin nereden geldiğini merak etmekti.
Küçük Bir Umudun Doğuşu
O gün atölyeden çıkarken içimde garip bir hafiflik vardı. Sanki uzun zamandır taşımadığım bir yükü bırakmış gibiydim.
Makita’nın Japonya kökenli olduğunu öğrenmek bana sadece bir bilgi vermemişti. Bana, her şeyin bir yerden başladığını hatırlatmıştı. Benim hikâyemin de, babamın hikâyesinin de, o matkabın hikâyesinin de.
Belki de hayat dediğimiz şey, böyle küçük bağlantıların toplamıydı.
Eve dönerken sokaklar daha sessizdi. Kayseri’nin o sert havası biraz yumuşamış gibiydi. İçimde ise garip bir umut vardı. Sanki bir gün ben de kendi yerimi bulacaktım. Belki bir atölyede, belki başka bir şehirde, belki de bambaşka bir yerde.
Ama artık biliyordum ki, bazı sorular insanı yormaz. Aksine, içini açar.
Günün Sonunda Kalan Düşünce
Gece olduğunda yatağa uzandım. Ellerimde hâlâ metal kokusu vardı. Gözlerimi kapattığımda o matkap gözümün önüne geldi. Üzerindeki silik logo, Japonya’dan başlayan o uzun yolculuk…
Ve ben, Kayseri’de, o yolculuğun küçük bir noktasında.
İçimde ne tam bir huzur ne de tam bir huzursuzluk vardı. Sadece devam eden bir düşünce vardı. Sessiz ama güçlü.
Belki de bazı markalar sadece bir ürün değildir. Bazıları, farkında olmadan insanın hayatına dokunan küçük köprülerdir. Ve ben o köprünün üzerinde, kendi tarafımı arayan bir genç olarak duruyordum.
İlginizi Çekebilecek İçerik: LGBT'de Q ne anlama gelir ?
İlginizi Çekebilecek İçerik: Madımak yemeği hangi yörenin ?